|
ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟ ΕΡΓΟ. ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΤΑΥΡΟΥ 2010 |
 |
 |
 |
|
Η συνάντησή μας με την τέχνη αποτελεί το κορυφαίο, συναρπαστικό γεγονός της ζωή μας, είτε το αναγνωρίζουμε είτε όχι, καθώς αποτελεί το δίαυλο της επικοινωνίας μας με ό,τι αναζητούμε πέραν από τον ανθρώπινο χρόνο και προκειμένου να ευτυχήσουμε, το κάλλος. Οι καλλιτέχνες <<μοιραία>> ευεργετημένοι μας οδηγούν με τις <<φωνές>> τους σε αυτό το ταξίδι της ζωής πέρα από αυτή. Όλα όσα μοιάζουν να ορίζουν την ζωή μας συμπιέζονται αλλά και περιγράφονται επαρκώς, καθώς διασταυρώνονται, στο έργο τους, ο χρόνος -η διάρκεια- η στιγμή, ο χώρος -τα μεγέθη -το χάος, το φως -το σκοτάδι -η σκιά. Τα παράγωγα των συγκλίσεων αυτών, ο ήχος -η κίνηση -το χρώμα, στοιχειοθετούν τις ψευδαισθήσεις μας, τόσο ισχυρές και αναγκαίες για την επίγεια ζωή μας καθώς αντανακλούν το απόλυτο της ωραιότητας.
Στην μαγευτική πορεία που διανύουν ο καλλιτέχνες (σέρνοντάς μας όλους τους υπόλοιπους στο άρμα τους) τίποτα δεν έχει ειπωθεί για να επαναληφθεί, για αυτό και κάθε οδός ή κάθε μονοπάτι, κάθε προιόν της τέχνης, έχει την δική του σημασία για το σύμπαν και είναι το ίδιο εξαιρετικό ως συμβάν. Αν εστιάζαμε σε ένα παράδειγμα, στην περίπτωση της παρούσας αναδρομικής έκθεσης του κ. Βασίλη Σταύρου στην Πινακοθήκη μας που αποτελεί ένα μεμονωμένο συμβάν (διάρκεια, τρόποι παρουσιάσης) θα διαπιστώναμε την ύπαρξη ενός διαχρονικού ωστόσο λόγου, καθώς τα έργα τέχνης μας διηγούνται τα πάντα για τις σχέσεις του γήινου ανθρώπινου κόσμου μας και του σύμπαντος (απόλυτος χρόνος και χώρος). Καθώς μελετάμε από κοντά την εξέλιξη της τέχνης αυτής αντιδρούμε καταρχήν συναισθηματικά. Περιδιαβαίνουμε έναν πλήρη, μεστό, γεμάτο ορμή και ζεστασιά ανθρώπινο κόσμο, τόσο γνήσια ωραίο, φθαρτό και άφθαρτο που μας καθηλώνει. Στην συνέχεια, αν κοιτάξουμε πέρα από τις έντονες <<συνομιλίες>> των τεχνικών, των υλικών, τις αναθεωρήσεις και τις επανατοποθετήσεις απέναντι στην εικόνα και στην μορφή της, την διαπραγμάτευση ενός θέματος εντός και εκτός αυτού, τους υπαινιγμούς και τις κραυγές, η δημιουργία του κ. Σταύρου προκύπτει δυναμική και διαυγής, σχεδόν κρυστάλλινη, όσο ίσως η ροή ενός ποταμού εν τω μέσω ενός υπέροχου φυσικού τοπίου. Και όπως με τον ήχο του γάργαρου νερού, έτσι και στην <<ομιλία>> του δημιουργού αυτού σταματούμε εμπρός από τον πηγαίο και πλούσιο λόγο. Η πορεία του, η ίδια η αναζήτηση της ευτυχίας που προσφέρεται στον δημιουργό μέσω της τέχνης όπως ορίσθηκε παραπάνω, φαίνεται σταθερή και επίμονη. Ο καλλιτέχνης αναδεικνύεται ένας μαχητής, ένας λάτρης της ζωής και των αγώνων. Οι <<εικόνες>> του, οι διηγήσεις, εξαντλούν τα περιθώριά τους, τους τρόπους και τα μέσα και ανασυντίθενται. Σε όλη αυτή την διαδικασία υπάρχει μία αθώα ειλικρίνεια να καθαρίζει τελικώς τα πάντα. Το φως σε όλες του τις εκφάνσεις από τις οποίες δεν υπολείπεται η δύναμη του πάθους είναι το κάλλος που αναζητά. Η καλλιτεχνική ιδιοσυγκρασία ταυτίζεται με την δυναμική του περιβάλλοντος στο οποίο δρα -εδώ κατεξοχήν του ωραίου φυσικού περιβάλλοντος αλλά και όχι μόνο. Πρόκειται για την σύσταση του κόσμου που γνωρίζουμε όλοι και επιβιώνει ακόμα στην ευρωπαική Μεσόγειο και στην ελληνική περιοχή μας καθώς και την ερμηνεία της. Οι αναφορές του κ. Σταύρου στον φωτεινό, αρμονικό ανθρώπινο κόσμο είναι σαφείς. Εμείς θα προσθέταμε μόνο ότι οι ίδιες αναφορές εμπλουτισμένες με ορισμένα ειδικά σύμβολα, μπορούσαν να ορίσουν αρκετά ό,τι πλέον θα αποκαλούσαμε <<ελληνικότητα>> στην τέχνη. Mαρία Μελέντη, ιστορικός τέχνης
Διάρκεια έκθεσης 3-23 Μαρτίου 2010 (Περιστύλιο, Τμήμα Β)
|
|
ΠΗΓΑΙΟΣ Ο ΛΟΓΟΣ. ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΤΑΥΡΟΥ 2010 |
|
|
|
Η συνάντησή μας με την τέχνη αποτελεί το κορυφαίο, συναρπαστικό γεγονός της ζωή μας, είτε το αναγνωρίζουμε είτε όχι, καθώς αποτελεί το δίαυλο της επικοινωνίας μας με ό,τι αναζητούμε πέραν από τον ανθρώπινο χρόνο και προκειμένου να ευτυχήσουμε, το κάλλος. Οι καλλιτέχνες <<μοιραία>> ευεργετημένοι μας οδηγούν με τις <<φωνές>> τους σε αυτό το ταξίδι της ζωής πέρα από την ζωή. Όλα όσα μοιάζουν να ορίζουν την ζωή συμπιέζονται αλλά και περιγράφονται επαρκώς, καθώς διασταυρώνονται, στο έργο τους, ο χρόνος -η διάρκεια- η στιγμή, ο χώρος -τα μεγέθη -το χάος, το φως -το σκοτάδι -η σκιά. Τα παράγωγα των συναντήσεων αυτών, ο ήχος -η κίνηση -το χρώμα, στοιχειοθετούν τις ψευδαισθήσεις μας τόσο ισχυρές και αναγκαίες για την επίγεια ζωή μας καθώς αντανακλούν το απόλυτο της ωραιότητας.
Στην μαγευτική πορεία που διανύουν ο καλλιτέχνες (σέρνοντάς μας όλους του υπόλοιπους στο άρμα τους) τίποτα δεν έχει ειπωθεί για να επαναληφθεί, για αυτό κάθε οδός ή κάθε μονοπάτι έχει την δική του σημασία για το σύμπαν και είναι το ίδιο εξαιρετικό ως συμβάν. Καθώς μελετάμε το έργο του εικαστικού κ. Βασίλη Σταύρου περιδιαβαίνουμε έναν πλήρη, μεστό, γεμάτο ορμή και ζεστασιά ανθρώπινο κόσμο, τόσο γνήσια ωραίο, φθαρτό και άφθαρτο που μας καθηλώνει. Αν κοιτάξουμε πέρα από τις <<συνομιλίες>> των τεχνικών, των υλικών, τις αναθεωρήσεις και τις επανατοποθετήσεις απέναντι στην εικόνα και στην μορφή της, την διαπραγμάτευση ενός θέματος εντός και εκτός αυτού, τους υπαινιγμούς και τις κραυγές, η παρουσία της δημιουργικής πορείας του κ. Σταύρου είναι τόσο δυναμική και κρυστάλλινη όσο η ροή ενός ποταμού εν τω μέσω ενός υπέροχου φυσικού τοπίου. Και όπως με τον ήχο του γάργαρου νερού έτσι και με την ομιλία του Βασίλη Σταύρου αντιμετωπίζει κανείς ένα λόγο πηγαίο και πλούσιο. Η πορεία αυτού του λόγου κατά την αναζήτηση της ευτυχίας όπως ορίσθηκε παραπάνω, φαίνεται σταθερή και επίμονη. Ο καλλιτέχνης είναι ένας μαχητής, ένας λάτρης της ζωής και του αγώνα που δύσκολα παραιτείται. Οι <<εικόνες>> του, οι διηγήσεις, εξαντλούν τα περιθώριά τους, τους τρόπους και τα μέσα και ανασυντίθενται. Σε όλη αυτή την διαδικασία υπάρχει μία αθώα ειλικρίνεια να καθαρίζει τα πάντα. Ο κ. Βασίλης Σταύρου όπως και το φυσικό κάλλος που λατρεύει και αναζητά, είναι φωτεινός και όπως επίσης κάθε γνήσιος εκφραστής του είδους, δέσμιος της φωτιάς, του πάθους που κρύβει το δυνατό φως. Σίγουρα πρόκειται για μία καλλιτεχνική ιδιοσυγκρασία που δεν μπορεί να διαχωρισθεί από την δυναμική αυτή του περιβάλλοντος, φυσικού και μη που γνωρίζει ο δημιουργός και επιβιώνει ακόμα στην ευρωπαική Μεσόγειο και η οποία αν είχε χωρίς κραυγές, χρησιμοποιήσει ειδικά σύμβολα θα μπορούσε να ορίσει ότι τον 21ο αιώνα θα αναζητούσαμε και θα αποκαλούσαμε <<ελληνικότητα>> στην τέχνη.
Mαρία Μελέντη, ιστορικός τέχνης |
|
|
ΤΟ ΚΑΤΟΠΤΡΟ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ |
|
|
|
ΣΤΟΥΣ <<ΜΥΣΤΙΚΟΥΣ ΚΗΠΟΥΣ>> ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΟΚΚΑΛΗ (ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΔΗΜΟΥ ΚΕΡΚΥΡΑΙΩΝ, 25 Νοεμβρίου 2009-15 Ιανουαρίου 2010)Ο χώρος είναι το πεδίο μέσα στο οποίο επιβιώνουν ή καταργούνται ολοσχερώς οι ανθρώπινες ιστορίες. Στην παρυφή του χρόνου, ο χώρος αποκτά την έννοια του τόπου όπου τα ανθρώπινα ίχνη αναγνωρίζουν και εξιστορούν τις μεγάλες και μικρές νίκες και ήττες τους. Ο <<ιστορικός>> τόπος υπάρχει για να ορίζει την διάτρηση του χρόνου και να κατονομάζει τα ανθρώπινα πρόσωπα. Χωρίς αυτόν τα τελευταία καταλήγουν ένα θρόισμα στο άπειρο, ομιλίες που δεν αποκρυπτογραφούνται. Η προσωποποίηση των τόπων αποτέλεσε εξαρχής τον μεγάλο αγώνα επιβίωσης της ανθρώπινης παρουσίας. Η πιο εμφανής εκδήλωσή της υπήρξε ό,τι ορίζουμε ως αρχιτεκτονική, η εύρυθμη συνάντηση δεδομένων που περιγράφουν σαφώς σε μία συγκεκριμένη χρονική στιγμή τον άπειρο χώρο, τον <<ιστορικό>> τόπο και τις μεταξύ τους σχέσεις, πρωταρχικά στοιχεία του χαρακτήρα και άλλων μορφών καταγραφής του χωροχρόνου, της μουσικής ή του χορού. Η αρχιτεκτονική που γνωρίζουμε, των τριών διαστάσεων, των όγκων, των μεθόδων κατασκευής, των αισθητικών αξιών, των λειτουργιών και της πρακτικής εφαρμογής κ.λπ., φαίνεται επομένως ότι αποτέλεσε καθώς οι ανθρώπινοι αιώνες διαδέχονται ο ένας τον άλλο, το πιο διαυγές κάτοπτρο της ανθρώπινης αγωνίας για επιβίωση (σε αντιπαράθεση με αυτό των τεχνών, το γεμάτο αντικατοπτρισμούς και αυτοαναιρέσεις). Σε μία φανταστική σκηνοθεσία του ανθρώπινου χρόνου δεν θα μπορούσε παρά να αποτελέσει αυτό το κάτοπτρο, το ιδανικό περιβάλλον για την προβολή των ανθρώπινων εμπειριών. Όσο περισσότερες δε <<ιστορικές>> μορφές του αναδεικνύει τόσο πιο ενδιαφέρον πεδίο αποτελεί.
Με αυτή την οπτική, σε συγκεκριμένους, διαλεγμένους τόπους, σημεία αναφοράς μίας ολόκληρης ενεργούς κοινωνίας, όπως τα επίλεκτα μνημεία μίας <<ιστορικής>> πόλης, σαν την Κέρκυρα, τα επεισόδια μίας και μόνο ανθρώπινης ιστορίας θα μπορούσαν να εκτυλιχθούν χωρίς διακοπές και να αποδώσουν πανανθρώπινο λόγο. Σε αυτή την <<μεταμόρφωση>> των τόπων η τέχνη πάντα κρατά το αραχνούφαντο πέπλο, καταγράφοντας τους απόκρυφους σφυγμούς της ανθρώπινης διαδρομής, όνειρα, επιθυμίες, φόβους, εμμονές που ατέρμονα ορίζουν τις περιπέτειες. Η έννοια του τόπου περνά μέσα από τον παράδεισο ή την κόλαση των ανθρώπινων ψυχώσεων και η αιωνιότητά της καταμετρά την <<άλλη>> μορφή του χώρου, της ευτυχίας και της δυστυχίας, της ευδαιμονίας και της κακοδαιμονίας. Η μνήμη της ψυχής κυριαρχεί.
Επιχειρώντας μία σειρά από παρεμβάσεις (εγκαταστάσεις και performance) στο περιβάλλον των Παλαιών Ανακτόρων και της Ιονίου Βουλής, συγκεκριμένα σε εσωτερικούς χώρους ο Νίκος Κόκκαλης στους <<Μυστικούς του Κήπους>>, διηγείται συνοπτικά την πορεία μίας ψυχογραφίας. Τα επεισόδιά της αυτόνομα εγγράφονται στον χώρο και αναδεικνύονται. Η λειτουργία των χώρων διακόπτεται, χωρίς να καταργείται, όσο η παρέμβαση διαρκεί. Ο θεατής ακολουθεί τα στάδια της διαδρομής (τους τόπους της έκθεσης) και βιώνει την ψυχολογική ένταση της αναγνώρισης των κοινών ανθρώπινων εμπειριών. Η μνήμη λειτουργεί ως διαδικασία αναζωπύρωσης των επιθυμιών, των φόβων, των εμμονών. Μία παιδική ανάμνηση που περιγράφει τον χώρο των αγγέλων (WHITE FOUNTAIN) μπορεί να προηγηθεί από μία άλλη που σηματοδοτεί την αρχή της αναζήτησης της προσωπικής ελευθερίας ως βιώματος πρωταρχικής σημασίας (ALPHABET). Η ενηλικίωση καταγράφεται με τις πρώτες περιπέτειες του έρωτα και τον συχνά χωρίς αποτέλεσμα διάλογο που συνεπάγεται (COURT). Η αναγνώριση και παραδοχή των επιθυμιών υπάρχει τον καιρό της ωριμότητας όπου η ευδαιμονία αποκτά συγκεκριμένη μορφή, έχοντας κατατροπώσει τις σκιές των φόβων και βιώνεται ένα ευεργετικό είδος ελευθερίας (WISH YOU). Τέλος, λίγο πριν την αρχή της σοφίας το κάτοπτρο του χρόνου, το κάτοπτρο των τόπων και των εμπειριών αναδεικνύει την ανθρώπινη φυσιογνωμία, απαλλαγμένη από χρόνιες εξαντλητικές αναζητήσεις και αγώνες να ορίζει από την αρχή, τον προσωπικό <<τόπο>>, στοιχειοθετώντας το εσωτερικό τοπίο της προσωπογραφίας της και ξεκινώντας το ταξίδι στο αιώνιο σύμπαν (LANDSCAPE).
Η γεμάτη συμβολισμούς διαπραγμάτευση αλλά και η ικανότητα του κ. Κόκκαλη στην δημιουργική σύνθεση ετερόκλητων στοιχείων που αναδεικνύουν την συνομιλία τόπων και ανθρώπινων καταστάσεων, συνοψίζουν τις αναζητήσεις μίας σύγχρονης γενιάς μεσαίας ηλικίας που στις ημέρες μας, επανεξετάζει την σχέση της με το υπάρχον περιβάλλον της, φυσικό και κοινωνικό καθώς και κυρίως με τον ίδιο της τον εαυτό.
Μαρία Μελέντη, ιστορικός τέχνης |
|
Μ.Σ.Τ.”Θ.ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ”
Το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης “ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ” στο Ελληνικό Ιωαννίνων είναι έτοιμο.Eγκαινιάζεται τη δευτέρα 7 Σεπτεμβρίου 2009 στις 6,30 μμ, από τον πρόεδρο της Ελλ. Δημοκρατίας κ.Κάρολο Παπούλια Η προσφορά αυτή του σημαντικού μας γλύπτη Θόδωρου Παπαγιάννη αποτελεί μεγάλη πνευματική ευεργεσία για τον τόπο του και την ¨Ηπειρο. ΓΙΑ ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ
Το μουσείο που δημιουργήθηκε στο Ελληνικό Ιωαννίνων του Δήμου Κατσανοχωρίων φιλοδοξούμε να είναι μοναδικό στο είδος του.
Η μοναδικότητά του έγγειται στο ότι περιλαμβάνει έργα που μιλούν για τον τόπο μας ,την ¨Ηπειρο και την ιστορία της .
 Ο γλύπτης Θ.Παπαγιάννης στήνοντας το μουσείο Για ό,τι τη δόξασε και την έκανε σεβαστή στον κάθε ¨Ελληνα που ακούει το όνομά της.
Είναι μοναδικό, γιατι μιλάει για το ψωμί, για τον ευεργέτη, τον ξενητεμένο, τον πνευματικό άνθρωπο, τον Ηπειρώτη μάστορα, το βοσκό, το γεωργό, την πολύπαθη Ηπειρώτισσα μάνα και τέλος για τη μάθηση.
Το σχολείο φιλοξενείται σ`ένα ωραίο σχολείο, εκεί που μάθαμε τα πρώτα μας γράμματα. Κτίστηκε από σπουδαίους Ηπειρώτες μαστόρους με χρήματα του ευεργέτη Νικ.Μαντελόπουλου,συγχωριανού μας.¨Αλλοτε στέναζε ένα μελίσσι από 150 παιδιά , που έδιναν ζωή και χαρά στον τόπο. Τώρα έχει πολύ λίγα.
Κι είναι θλιβερό, είναι παρακμή για έναν τόπο να φθίνει ένα σχολείο λόγω έλλειψης παιδιών. Δείχνει πως ο τόπος πεθαίνει. Με παρηγορεί ωστόσο το γεγονός πως το Μουσείο είναι και αυτό ένα άλλο είδους σχολείο. Χωρίς να μπορεί να το αντικαταστήσει, θα είναι ένα σχολείο αισθητικής κι ένα κύτταρο πολιτισμού της περιοχής μας, με ιδιαίτερη έγνοια για την προστασία και αναβάθμιση του φυσικού περιβάλλοντος αλλά και την ανάδειξη της ηπειρωτικής πολιτιστικής κληρονομιάς. Αποψη του Μουσείου |
|
Περισσότερα...
|
|
|
Καθώς η άνοιξη και η ανθοφορία βρίσκονται στην <<καλύτερή τους ώρα>>, χαρίζοντάς μας μοναδικά τοπία ομορφιάς στην Κέρκυρα, οι επισκέπτες των μόνιμων εκθέσεων της Επτανησιακής Τέχνης που φιλοξενεί η <<Πινακοθήκη του Δήμου Κερκυραίων>> στα Παλαιά Ανάκτορα, καταλήγουν συνήθως στο ίδιο ερώτημα, -όπως άλλωστε συμβαίνει και σε άλλες εποχές του χρόνου- λίγο πριν εγκαταλείψουν τους εκθεσιακούς χώρους. Γιατί με τόση επιμονή η τέχνη αυτού του τόπου επιλέγει την φυσιοκρατική αντίληψη και ειδικά την ρεαλιστική απόδοση Σε άλλες περιπτώσεις θα πρέπει να προτάξουμε μία σειρά από αιτιάσεις. Την συγκεκριμένη περίοδο δεν έχουμε παρά να τους οδηγήσουμε εμπρός από το ανοικτό παράθυρο με θέα στον Κήπο των Παλαιών Ανακτόρων, το Παλαιό Φρούριο, το Φαληράκι και το Βίδο. Δεν υπάρχει ιδιαίτερη ανάγκη για καμία άλλη επεξήγηση. Η ωραιότητα του περιβάλλοντος, του φυσικού και μη στοιχείου, καθηλώνει και μαγεύει. Η τέχνη του τόπου με τις επιλογές και τα δημιουργήματά της κυριολεκτικά δεν μπορεί να ξεφύγει από τα <<άλυτα μάγια>> της φυσιοκρατίας. Η επιμονή αυτή καταλήγει σε στερεότυπα που, ως κατεστημένη αισθητική επιλογή, δύσκολα ανατρέπονται. Το φιλότεχνο κοινό αναζητεί την συγκεκριμένη γλώσσα επικοινωνίας με την τέχνη και την προασπίζεται περισσότερο από <<μητρική>>. Το φαινόμενο παρουσιάζεται πολύ ενδιαφέρον για τους ιστορικούς της τέχνης και ειδικότερα για τους μελετητές της νεοελληνικής τέχνης, εφόσον η συνομιλία αυτή δημιουργών και κοινού καταμετρά ήδη δύο μεστούς σε δράση αιώνες. Το επτανησιακό περιβάλλον και συγκεκριμένα το κερκυραικό, για την περίπτωσή μας, επιβάλλεται με τις μορφές του, χειραγωγεί τους τρόπους αποτύπωσης και <<καθιερώνει>> τελικά τις επικρατούσες τεχνικές σε όλα τα είδη (υδατογραφία, ελαιογραφία κ.λπ). |
|
Περισσότερα...
|
|
Η ΗΜΕΡΑ ΚΑΙ Η ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ ΜΟΥΣΕΙΩΝ |
|
|
|
|
Με την ευκαιρία της <<εορτής των Μουσείων>> που μόλις πέρασε, ή αλλιώς της <<Ημέρας και Νύχτας των Μουσείων>>, όπως επιθυμεί να καθιερώσει το Γαλλικό Υπουργείο Πολιτισμού -στο οποίο οφείλουμε την ιδέα και διάδοση της επετείου-, μπορούμε να εκφράσουμε σχετικά με την δράση των ευρωπαικών και όχι μόνο Μουσείων, μία σειρά από σκέψεις, προβληματισμούς, ενδοιασμούς, ενστάσεις και άλλες ανησυχίες για την υπάρχουσα, πρόσφατη κατάσταση στην λειτουργία και ανάπτυξή τους υπό την σκιά της <<οικονομικής κρίσης>>. Ιδιαίτερα όσοι εργαζόμαστε με πολλούς τρόπους στους τομείς αυτούς, στους οποίους σχεδιάζεται και εφαρμόζεται η διαχειριστική αντίληψη για την πολιτιστική κληρονομιά, για το παραπάνω ζήτημα θα μπορούσαμε ο ένας στον άλλο να προσθέτουμε συλλογισμούς χωρίς τέλος. Στην <<μικρή>> και <<μεγάλη>> μας χώρα, όπου όλα συμβαίνουν μαγικά και όσο γρήγορα χτίζονται, διαλύονται και το αντίθετο, πάσχοντας από μία ακατανίκητη ανάγκη για διαρκές αλλαγές και αγώνες χωρίς τέρμα οι όψεις των κυβερνητικών πολιτικών επιλογών με επίκεντρο τις πολιτισμικές δράσεις έχουν φορέσει ό,τι απομένει από την <<διεθνή γκαρνταρόμπα>> των ιδεών. Φανταστείτε τι αποτέλεσμα έχει μία τέτοια μίμηση (όχι βέβαια αυτή του αρχαίου δράματος, αλλά η κατά το δυνατόν αντιγραφή). |
|
Περισσότερα...
|
|
|
|
|
|
Πινακοθήκη 
