Άρθρα
"Ελιά, σχέση ζωής" PDF Εκτύπωση E-mail

Το έργο με τον τίτλο «Ο Αδριατικός Ελαιώνας: Πρόληψη Κινδύνων, Αειφορία, Μάθηση» πραγματοποιείται στο πλαίσιο του Προγράμματος Διασυνοριακής Συνεργασίας IPA Adriatic 2007-2013 (http://www.adriaticipacbc.org/). Σε αυτό συμμετέχουν το Ιόνιο Πανεπιστήμιο ως Επικεφαλής Εταίρος, το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο των Τιράνων στην Αλβανία και η Περιφέρεια του Ρίμινι στην Ιταλία. Στοχεύει στη συλλογή, στην επεξεργασία και στη διάχυση του υλικού (γεωπονικού - περιβαλλοντικού, οικονομικού - νομικού, διατροφικού, πολιτισμικού, άλλου) αναφορικά με τον αδριατικό ελαιώνα. Το Ιόνιο Πανεπιστήμιο με τους συνεργαζόμενους ερευνητές και φορείς δίδουν έμφαση στον ελαιώνα της Κέρκυρας. Το έργο ξεκίνησε την άνοιξη του 2011 και ολοκληρώνεται την άνοιξη του 2014. Εμπνευστής του υπήρξε ο αείμνηστος πρόεδρος του Τμήματος Αρχειονομίας και Βιβλιοθηκονομίας του Ιονίου Πανεπιστημίου, καθώς και πρόεδρος του Δ.Σ. της Πινακοθήκης του Δήμου Κέρκυρας, καθηγητής Σπύρος Ασωνίτης.

Στα πλαίσια του προγράμματος πραγματοποιούνται τρεις εκθέσεις υπό τον συλλογικό τίτλο "Ελιά, σχέση ζωής", οι οποίες έχουν στο επίκεντρό τους την ελιά. Οι εκθέσεις είναι αφιερωμένες στη μνήμη του καθηγητή Σπύρου Ασωνίτη. Περιλαμβάνουν έργα κερκυραίων καλλιτεχνών ή καλλιτεχνών που δημιούργησαν και δημιουργούν στην Κέρκυρα. Πρόκειται για έργα υδατογραφίας, ελαιογραφίας, παστέλ, ακρυλικών, χαρακτικής, γλυπτικής, ψηφιδωτά κ.ά. Τα περισσότερα είναι σύγχρονα όμως υπάρχουν και κάποια, όπως του Άγγελου Γιαλλινά από τα τέλη του 19ου-αρχές 20ου αιώνα. Η επιλογή των έργων είναι ενδεικτική.

Η πρώτη έκθεση με τίτλο "Το τοπίο της ελιάς" έχει ως θέμα της την ελιά και τον ελαιώνα, καθώς και τον τρόπο που αυτός συμβάλει στη διαμόρφωση του χαρακτηριστικού κερκυραϊκού τοπίου. Η έκθεση περιλαμβάνει συνολικά 26 έργα τέχνης και πραγματοποιείται στο Τμήμα Β΄ της Πινακοθήκης του Δήμου Κέρκυρας (Παλαιά Ανάκτορα).

Η δεύτερη με τίτλο "Ελιά και άνθρωπος: βίοι παράλληλοι" ασχολείται με την ανθρώπινη δραστηριότητα γύρω από την ελιά. Σε αυτήν περιλαμβάνονται έργα που αναπαριστούν αγροτικές εργασίες για τη συγκομιδή του καρπού της ελιάς, τα προϊόντα της, καθώς και έργα που περιέχουν συμβολισμούς χρησιμοποιώντας την ελιά. Περιλαμβάνονται συνολικά 17 έργα. Η έκθεση πραγματοποιείται στην Αίθουσα Τέχνης της Πινακοθήκης του Δήμου Κέρκυρας (Παλιά Ανάκτορα).

Η τρίτη με τίτλο "Ελιά, το αιώνιο δέντρο" περιλαμβάνει έργα, τα οποία εστιάζουν στην ελιά ως φυτό, αναδεικνύοντας σε πολλές περιπτώσεις τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του. Η έκθεση περιλαμβάνει 12 έργα τέχνης και πραγματοποιείται σε χώρο που έχει παραχωρηθεί στην ΕΙ.Κ.Ε. από την Κερκυραϊκή Πινακοθήκη (Ι. Θεοτόκη 77).

Στις εκθέσεις λαμβάνουν μέρος με τα έργα τους οι εξής καλλιτέχνες (κατά αλφαβητική σειρά): Αναλύτης Δημήτρης, Ασωνίτης Αλέξανδρος, Βολτέρρα Πηνελόπη, Γερογιάννη Ίνα, Γιαλλινάς Άγγελος, Γιαννούλας Ηλίας, Γιούργας Άγγελος, Γιωτάκη Γεωργία, Γραμμένος Θεόφιλος, Δημητράτος Γιάννης (Τζίνος), Δημητράτος Κώστας, Δημούδη Μάγδα, Θεοτόκη Κλαούντια, Καρδάκης Σπύρος (Πίπος), Κένταρχος Θεόφιλος (Φίλης), Κεφαλληνός Γιώργος, Κλάρκ Σούζη Κάρντ, Κολυβάς Σπύρος, Κόντης Άγγελος, Κοντομάρης Στέλιος, Κουλούρης Σπύρος, Κροκίδη Αναστασία, Κρουαζιέ Ρένα, Μακρής Δημήτρης, Μελέντη Αγγελική-Μαρία, Μεταλληνός Ιωάννης, Μηνάς Κώστας, Μουζακίτη Ελισάβετ, Μπέλλου Κάρλα, Ξωμεριτάκης Άγης, Παργινού Αγγελική, Πέννα Ειρήνη, Πέννας Γιώργος, Σαρακηνός Δημήτρης, Σγούρος Στέφανος, Σουέρεφ Έλενα, Στραβοράβδης Πέτρος, Τσιριγώτης Γιώργος.

Οι δύο πρώτες εκθέσεις, που πραγματοποιούνται σε χώρους της Πινακοθήκης του Δήμου Κέρκυρας είναι ανοιχτές για το κοινό από τις 15 Φεβρουαρίου (έναρξη στις 12:00) μέχρι στις 28 του ίδιου μήνα, Τρίτη μέχρι Κυριακή, 10:00 με 15:00 εκτός αργιών. Η τρίτη έκθεση που φιλοξενείται σε χώρο της ΕΙ.Κ.Ε. είναι ανοιχτή για το κοινό από τις 17 Φεβρουαρίου (έναρξη 12:00) μέχρι στις 28 του ίδιου μήνα, Δευτέρα μέχρι Παρασκευή, 09:00-14:00 και απογεύματα 18:00-21:00.

 

Σπυρίδων Κανταρέλης
Επιστήμων της Πληροφορίας, MLISc
Επιμελητής των εκθέσεων

 
ΑΝΤΙ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥ PDF Εκτύπωση E-mail

           Μία δυσμενής συγκυρία μας αφήρεσε πρόσφατα την δυνατότητα να παρευρεθούμε στον τελευταίο αποχαιρετισμό του Σπύρου Φρόνιμου, του ζωγράφου και δραστήριου Προέδρου του ΔΣ της Εικαστικής Κερκυραϊκής μας Ένωσης.  Η πλούσια και άοκνη προσπάθειά του υπέρ του φορέα που εκπροσωπούσε, η τόσο γνωστή σε όσους παρακολούθησαν από κοντά τα τελευταία έτη την πορεία της  Ένωσης αλλά και η προσφορά του υπέρ της καλλιτεχνικής δημιουργίας ευρύτερα, δεν μπορούν να μας αφήσουν χωρίς την ακόλουθη έστω και συνοπτική αναφορά. Και αυτό γιατί στον καλό μας φίλο, τον Σπύρο όπως και σε κάθε ανιδιοτελή εθελοντή της προσφοράς δεν άρεσαν τα εκτενή κείμενα και οπωσδήποτε ούτε οι καθιερωμένες νεκρολογίες. Φαντάζομαι ότι θα σάρκαζε, εάν μπορούσε να ακούσει τα παρακάτω και την θέση της υπογράφουσας, με το γνωστό του χιούμορ.

                Όχι μόνο ως δραστήριος δημιουργός  ο Σπύρος Φρόνιμος με ιδιαίτερη αγάπη στην ζωγραφική στην ύπαιθρο όπως  και στο οργανωμένο εργαστήριό του, το καταφύγιο πολλών συναδέλφων του αλλά και ως επικεφαλής του συλλογικού οργάνου των Κερκυραίων Εικαστικών υπηρέτησε προς όφελος του κοινωνικού συνόλου την ανάδειξη και διάδοση της τέχνης. Ως ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένος στα κοινωνικά ζητήματα πολίτης  και με βαθιά τα αισθήματα του ανθρωπισμού επιστράτευσε αποτελεσματικά την τέχνη σε κάθε ευκαιρία κοινωνικής προσφοράς (προσφορά υπέρ των ευπαθών κοινωνικών ομάδων, υπέρ των συναδέλφων του σε αδυναμία, υπέρ των νέων). Έφερε σε άμεση επικοινωνία επομένως τον κόσμο των δημιουργών με τους συμπολίτες του συμμετέχοντας σε κάθε κοινωνικό διάλογο και καταθέτοντας απόψεις που προσέδωσαν ένα νέο, δημιουργικό και πολύτιμο για την τοπική κοινωνία στην ΕΙ.Κ.Ε. Υπήρξε πάντα παρών σε κάθε πρόσκληση από μέρους του Δήμου μας για κοινή δράση και πάντα κοντά στους προβληματισμούς και στις ανάγκες της Δημοτικής μας Πινακοθήκης,  του Παραρτήματος της Εθνικής μας Πινακοθήκης καθώς και της ιδιωτικής Κερκυραϊκής Πινακοθήκης  του Μιχάλη Βραδή.  Διοργάνωσε σε συνεργασία με το Τμήμα Πολιτισμού του Δήμου Κερκυραίων την ανακαίνιση και λειτουργία της αίθουσας εκθέσεων στο Φουαγιέ του Δημοτικού μας Θεάτρου και παρουσίασε εκεί σειρά εκθέσεων των μελών της ΕΙ.Κ.Ε. Με άοκνη φροντίδα και ενθουσιασμό δεν στέρησε ούτε μία ευκαιρία εμπλουτισμού των δράσεών της στην ΕΙ.Κ.Ε., τόσο στο τόπο του όσο και στο εξωτερικό. Διοργάνωσε για αυτό πλήθος εκδηλώσεων από τις οποίες και εκθέσεις ευρωπαίων συναδέλφων του στην Κέρκυρα. Τέλος, με πραγματική πατρική αγάπη και εδώ θα θέλαμε να σταθούμε με έμφαση, υποστήριξε τους νέους δημιουργούς από όλη την Κέρκυρα. Τους ενθάρρυνε, τους συμβούλεψε και τους προέτρεψε στην πρώτη τους παρουσίαση που συνήθως διοργάνωνε, ανοίγοντάς τους ένα ουσιαστικό και αισιόδοξο παράθυρο στο μέλλον. Η προσφορά του σε αυτό ανεκτίμητη και αξέχαστη.

             Βαριά επομένως η κληρονομιά στους συνεργάτες του για την συνέχεια του έργου του. Βαθειά στην καρδιά των φίλων του η λύπη για την πρόωρη απώλειά του μετά από ένα σκληρό αγώνα  για την ζωή. Η  παρακαταθήκη πολύτιμη και επικεντρώνεται σε ό,τι ο ίδιος συχνά με το μεγαλόκαρδο χαμόγελό του μετέδιδε <<πίστη στην τέχνη, αισιοδοξία, διαρκή προσπάθεια  και αλληλεγγύη μεταξύ μας>>.

Μαρία Μελέντη, ιστορικός τέχνης
 
"ΤΕΧΝΗ ΧΩΡΙΣ ΟΡΙΑ". Stephanie van Uslar, 4-19 V 2011 PDF Εκτύπωση E-mail
Κάθε φορά που προσεγγίζουμε τα έργα των καλλιτεχνών της Arte Povera έχουμε την αίσθηση -με τον ένα ή τον άλλο τρόπο- της διαδρομής σε ένα αυθόρμητο, δυναμικό και γεμάτο ευρεσιτεχνία και εκπλήξεις μονοπάτι. Σε ένα τοπίο γεμάτο εναλλαγές που ανήκει αποκλειστικά σε όσους καταβάλουν κοπιώδη προσπάθεια να το ανακαλύψουν, στους οδοιπόρους δηλαδή, στους ταξιδιώτες, στους περιπατητές, στους ποδηλάτες, στους κωπηλάτες και σε όσους γενικότερα έχουν μία σχέση διαρκή και τυραννική με τους δρόμους και τις μεγάλες διαδρομές. Ίσως γιατί ο χαρακτήρας της Arte Povera ζωντανεύει και τροφοδοτείται από το ζωντανό αίσθημα της επιβίωσης όπως ακριβώς συμβαίνει και με εμάς στα μεγάλα και γεμάτα περιπέτειες ταξίδια μας. Είναι το είδος της τέχνης που ξεπηδά από την ώριμη εμπειρία της ζωής στις απόμερες παρυφές των μεγάλων πόλεων, των εθνικών οδών, της αποβάθρας, της παλιάς φτωχικής αυλής, των σταθμών των τρένων, των παραμελημένων δημόσιων κήπων και αλλού, αποδίδοντας την σοφία της ανάδειξης του ελάχιστου, του αμελητέου και μη σημαντικού. Μία <<ανάποδη>> θέαση της δημιουργίας που ζωντανεύει γεμάτη φλόγα στο φτωχό και συγχρόνως πάμπλουτο πεδίο του τίποτα. Σε αυτό τον υπέροχο χώρο της επιστράτευσης κάθε καταφρονημένου μέσου όπου η ανακύκλωση έχει πρωτεύοντα ρόλο, η δημιουργία δεν μπορεί τελικά παρά να ανθήσει σε μία γιορτή ζωής.
Στην δική μας έκθεση έργων της <<φτωχικής τέχνης>>, στην δική μας γιορτή ζωής που παρουσιάζεται εμπρός σας στην <<Αίθουσα Τέχνης>> (4-19 Μαίου 2011) προτιμήσαμε μία ιδιαίτερη αντιμετώπιση, την πρόθεση της δημιουργού κ. Stephanie van Uslar να μας μιλήσει με περιβάλλον και την ζωγραφική. Την γέφυρα μεταξύ των δύο ειδών όπως η ίδια την διαβαίνει και μας την προσφέρει. Η ζωγραφική αφιερώνεται στο αγαπημένο της κερκυραϊκό τοπίο, τα υλικά για τα έργα της Arte Povera αποτελούν φωνές του ίδιου τοπίου. Η διαπραγμάτευση, το φίλτρο επεξεργασίας μεταφέρει το άγγιγμα ενός εκλεκτικού παρατηρητή που ως κοσμοπολίτης και αρκετά αριστοκράτης, λατρεύει χωρίς φόβους τις ατέλειωτες διαδρομές της ζωής επιλέγοντας για τον ίδιο εξίσου, το άρωμα αλλά και την σκόνη των μυστικών της κήπων.

                    Μαρία Μελέντη, ιστορικός τέχνης
 
"ΣΑΝ ΜΙΑ ΠΑΡΟΙΜΙΑ". ΚΑΡΛΑ ΜΠΕΛΛΟΥ, ζωγραφική (Πινακοθήκη Δήμου Κέρκυρας, 8-30 Απριλίου 2011, Περιστύλιο) PDF Εκτύπωση E-mail

Η συνήθεια να εκφραζόμαστε κριτικά, με μία σύντομη ρήση,  για τις συνθήκες της ζωή μας και τα συναισθήματα που μας προκαλούν, καθιέρωσε μία γλώσσα επικοινωνίας με παγκόσμιο ενδιαφέρον  που συμπυκνώνει σε λίγες λέξεις τα αποτελέσματα της σοφίας μας. Η ιστορία των γνωμικών και των παροιμιών, ως γνωστόν, δεν είναι καθόλου πρόσφατη αφού έχει τις ρίζες της στους αρχαίους πολιτισμούς, ενώ η διάρκειά της μάλλον θα ακολουθήσει έως το τέλος την πορεία του ανθρώπινου είδους. Τα αποφθέγματα αυτής της ολιγαρκούς, ως προς τον λόγο, <<φιλοσοφίας>> αποτελούν πρόσφορη τροφοδοσία της ανθρώπινης σκέψης μας και όπως οι αγαπημένοι στίχοι  των τραγουδιών ή οι διατυπώσεις των προσευχών μας, εύκολα και συχνά ανασύρονται από τα αρχεία της μνήμης μας ως έχουν. Με αυτές τις ιδιότητές τους λειτουργούν άμεσα, διαδίδουν εύστοχα και σύντομα την πληροφορία τους. Ο χαρακτήρας τους, ως προς το παραπάνω ύφος,  ταιριάζει απόλυτα με τα αιτήματα της εποχής μας περί συμπυκνωμένης παροχής της γνώσης. Επεξηγήσεις και διαδικασίες υποστήριξης κάποιας πιθανής επιχειρηματολογίας για να οδηγηθούμε σε όποιο συμπέρασμα εκλείπουν. Όλα αποτελούν μία ρήση όπου οι λέξεις, η σειρά, το συναφές νόημα αλλά ακόμα και ο ήχος τους συμβάλουν ώστε να δεχθούμε έτοιμο το απόφθεγμα της αιώνιας σοφίας μας. Με μία παροιμία, ένα γνωμικό, μπορούμε να <<ανοίξουμε>> και να <<κλείσουμε>> την ιστορία μίας ημέρας μας και συχνά να γίνουμε κατανοητοί σε αρκετά διαφορετικά μέρη του πλανήτη καθώς  η ομιλία τους φαίνεται να φορά παγκόσμια στολή. Όμως, εάν από την λεκτική ομιλία περάσουμε στην ομιλία των εικόνων πώς θα αντιμετωπίζαμε τον πλούτο της λαϊκής σοφίας? Να μία ενδιαφέρουσα προσέγγιση που μας παρουσιάζει το ίδιο ζωντανά με την γλώσσα αλλά και εξίσου συνοπτικά την ρήση ενός γνωμικού, μίας παροιμίας.
Στην πρόσφατη εργασία της ζωγράφου Κάρλας Μπέλλου που παρουσιάζουμε στην Πινακοθήκη του Δήμου Κέρκυρας (8-30 Απριλίου 2011) έχουμε μία πολύγλωσση αντιμετώπιση των αποφθεγμάτων των ευρωπαϊκών λαών. Η ίδια, ως ολλανδέζα, έχει συνηθίσει στην γεμάτη χιούμορ και κατανόηση για την διαφορετικότητα των άλλων καταγραφή της λαϊκής μας σοφίας. Από την ολλανδική πνευματική παράδοση μας μεταφέρει το αίσθημα της ειρηνικής συνύπαρξης  των ιδεών σε μία φιλελεύθερη κοινωνία. Στο πεδίο της ζωγραφικής, την επίσης ολλανδική αλλά και επτανησιακή, επιμονή στην απεικόνιση σκηνών της καθημερινής μας ζωής και των λεπτομερειών της καθώς και την αγάπη των χρωμάτων. Σε αυτές σκηνές άλλωστε μεταφέρει τις ιστορίες των γνωμικών και των παροιμιών δίνοντάς τους μορφή. Η απόπειρά της μας εντυπωσιάζει για την πρωτοτυπία της αλλά και μας προκαλεί να την εξετάσουμε με προσοχή όχι μόνο αισθητικά  αλλά και κοινωνιολογικά.

Μαρία Μελέντη, ιστορικός τέχνης

 
"ΓΥΝΑΙΚΑ" ,ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΚΡΟΚΙΔΗ, 9-31 Μαρτίου 2011 (ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΔΗΜΟΥ ΚΕΡΚΥΡΑΙΩΝ, Τμήμα Β, Περιστύλιο) PDF Εκτύπωση E-mail

 Βαθειά αισθαντική η αντίληψη για την ζωγραφική της κ. Αναστασίας Κροκίδη συμπυκνώνει διαφορετικές αναζητήσεις στο ύφος και στην θεματική. Μία μακριά πορεία αναφοράς στην ανθρώπινη μορφή ξεπηδά από το ειδικό ενδιαφέρον για τον ίδιο τον άνθρωπο, τον υλικό και πνευματικό του κόσμο. Πότε με εξπρεσιονιστικούς τρόπους, πότε με περισσότερο συμβολικούς, οι αποτυπώσεις της ανθρώπινης ιστορίας σχολιάζονται με ευκρίνεια σχεδόν ρεαλιστική. Σχεδόν, ωστόσο, καθώς η αισθητική γλώσσα εγκλωβίζεται και σταματά σε ό,τι απολύτως καταγράφεται. Η διαπραγμάτευση των θεμάτων, είτε έχοντας στο κέντρο της ισορροπίας την ανθρώπινη μορφή είτε ενώνοντάς την, ως προέκτασή του, με το περιβάλλον παραμένει πλήρης και ιδιαίτερα διακριτική. Δεν υπάρχουν ακραίες, με οξύτητα, ρήξεις στην παράθεση των στοιχείων, όλα ελέγχονται από μία ευγενική αύρα που ενοποιεί, συνδέει και ολοκληρώνει τα στοιχεία της σύνθεσης. Οι πλατειές, πληθωρικές επιφάνειες αποτελούν το περιβάλλον, το <<σύμπαν>> της ζωγραφικής της κ. Κροκίδη. Σε αυτό τον πλούσιο κόσμο όλα λειτουργούν με ακρίβεια όπως ακριβώς και στην μουσική αρμονία. Για τους λόγους αυτούς η ομιλία των έργων που έχουμε εμπρός μας στην παρούσα έκθεση είναι σαφής ως προς το μήνυμα αλλά και ποιητική, σαν θρόισμα, σαν ψίθυρος της ανθρώπινης ψυχής με ειδικό χαρακτήρα την μετρημένη καλλιέπεια που ενισχύεται από την χαρισματική ζυγισμένη χρήση του φωτός.

Μαρία Μελέντη, ιστορικός τέχνης
 
ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΜΗΤΣΑΝΗ. Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΩΝ ΜΕΣΩΝ ΣΤΗΝ ΕΙΚΑΣΤΙΚΗ ΤΕΧΝΗ PDF Εκτύπωση E-mail

Η επιλογή και χρήση των μέσων αποτέλεσε πάντα για την τέχνη την δίπυλη οδό, είτε προς την ευτυχία είτε όχι, αποδίδοντας τον διαρκή πολυπαθή αγώνα για επιβίωση του ανθρώπινου συναισθήματος. Μία επιβίωση στο βαθύ χρόνο της αιωνιότητας, στον οποίο προσμετράται η <<ποιητική>> της τέχνης αλλά και η διάρκεια της ψυχής μας. Το μέσον, ο τρόπος, οι τεχνικές και οι αποδόσεις τους, η τελική έκφραση στο αποτέλεσμα της δημιουργίας καταγράφουν ανεξίτηλα την ταυτότητά της και συστήνουν την ιστορική προσωπικότητά της. Ως ιστορικός σεισμογράφος, ο καλλιτέχνης, αφουγκράζεται νωρίτερα από κάθε άλλο κοινωνικό στοιχείο τους ήχους των αλλαγών στο κοσμικό σύμπαν, γήινο και μη και με σύμμαχο την ομιλία των μέσων της τέχνης του κυοφορεί και καρπίζει την δυναμική του μέλλοντος. Για τους λόγους αυτούς, ίσως, κάθε καλλιτεχνικό έργο, όσο σκληρή, αυστηρή και πονεμένη ματιά και αν καταθέτει στην εξέλιξη της τέχνης, δεν είναι ποτέ απαισιόδοξο αλλά προμηνύει ακόμα μία εξαιρετική στάση της ανθρώπινης ψυχής έναντι του θνητού χρόνου. Μελετώντας τις ιστορικές εποχές της δημιουργίας δεν μπορούμε να μην σταθούμε με δέος στις συναρπαστικές στιγμές της συνάντησης και αναμέτρησης των μέσων, των τρόπων έκφρασης, στο εύφορο περιβάλλον του αισθητικού διαλόγου. Από τις περιπτώσεις αυτές οι έντονες αντιθέσεις και οι τυχόν αποκλίσεις από τις καθιερωμένες οδούς δεν ανατρέπουν τελικά την νομοτέλεια της συνέχειας που ποικιλοτρόπως επιβιώνει όπως και η ανθρώπινη ανάγκη για έκφραση. Στην εποχή μας και στο πλατύ περιβάλλον της δημιουργίας των εικόνων μέσω πολλαπλών επιλογών, η επανεξέταση των αρχών της αρμονίας προκύπτει κάτι παραπάνω από επίκαιρη. Η επιστροφή στην ιδέα του κάλλους -αρχαιογενούς, μοντερνιστικού, μεταμοντέρνου- έχει ήδη κατακυριεύσει τις αντιλήψεις περί αισθητικής, εφόσον αποτελεί την ασφαλέστερη οδό επιβίωση της <<παραγωγικής>> εικόνας. Οι τρόποι των διαφορετικών μέσων και ειδών τέχνης συναντώνται συνήθως σε μία σύνθετη ομιλία, κάτω από έναν κοινό ουρανό που εκφράζει τις επιλογές του δημιουργού του και αποτελεί το νέο μέσο. Η περίπτωση της συνύπαρξης σε μία ολότητα των παράγωγων της τέχνης του βίντεο με αυτά της ζωγραφικής δεν θα μπορούσε παρά να προκαλέσει μία γόνιμη συζήτηση για την κατάτμηση του χώρου και του χρόνου στην τέχνη. Ένα ενδιαφέρον παράδειγμα αποτελεί η πρόσφατη δημιουργία της κ. Χριστίνας Μητσάνη με αναφορά στο μύθο των Δαναίδων (<<Πινακοθήκη Δήμου Κερκυραίων>>, 4-26 Φεβρουαρίου 2011). Εδώ τα δύο μέσα με την δική τους ξεκάθαρη αντίληψη για την δημιουργία εικόνων στο ίδιο θέμα συγκλίνουν στην πρωταρχική ιδέα της πλαστικότητας του ανθρώπινου σώματος (μνεία στο έργο Δαναίδα του Ροντέν). Οι περιπέτειές του, η αγωνία του, τα πάθη του, η σωτήρια ανάτασή του ζωντανεύουν στο περιβάλλον των εναλλαγών του φωτός (<<κινήσεις>> της φωτοσκίασης). Η ιστορία της απελευθέρωσης του σώματος από μία γεμάτη άλγος γήινη διάσταση οδηγεί μέσω του κάλλους στο κόσμο των ιδεών και στην ευτυχία της ψυχής. Το ανθρώπινο σώμα και οι ιδιότητές του, γονιμότητα, ευρυθμία κ.λπ. αποτελούν το άρμα για το ταξίδι αυτό που δεν πραγματοποιείται χωρίς προορισμό τον <<τόπο>> του φωτός.

Μαρία Μελέντη, ιστορικός τέχνης

 
<< Έναρξη < Προηγούμενο 1 2 3 Επόμενο > Τέλος >>

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL